birtakım olaylar oldu ve birilerine anlatmak için çırpındığım günlerde tek yapabildiğim yatıp geçmesini beklemek oldu. sevinçlerimi de içime gömdüm hüzünlerimi de. affetmeyi bilmediğimden de değil, sizi affetmeyeceğim. çünkü yanımda durmanıza rağmen yanımda olmadınız. çünkü beni her şeyi içimde yaşamaya zorladınız. çünkü geçirmeye çalışmak yerine alışmaya çalışmayı öğrettiniz. çünkü anlatmaya çalıştım ama anlamadınız.
KELEBEK ƸӜƷ
bir tükenmez derde düştüm ahmedum
ayrılık diye bir şey yok.
bu bizim yalanımız.
sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
şimdi neredesin? ne yapıyorsun?güneş çoktan doğdu.
uyanmış olmalısın.
saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi?
öyleyse ayrılmadık.
sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum.
önce beklemekten.
ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan.
ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar,
sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini…
zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını,
kanunlara saygı göstermesini,
insanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar.ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.
ya o? ya o?
insanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat,
çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor,
saadet bekliyor yaşamaktan.zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık.
aradıklarının çoğunu bulamamış,
beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak
göçüp gidiyor bu dünyadan.işte yaşamak maceramız bu.
yaşarken beklemek, beklerken yaşamak
ve yaşayıp beklerken ölmek!özleme bir diyeceğim yok.
o kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası.
o nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı.
o tek güzel yönü bekleyişlerimizin.insanlığımız özleyişlerimizle alımlı,
yaşantımız özlemlerle güzel.
özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.
bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.
bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;
seni özlediğim içindir.
beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;
seni özlediğim içindir.
yaşıyorsam; içimde umut varsa,
yine seni özlediğim içindir.seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!
kapımın önüne gelip sigara yakanın, gece birde baş ağrımın geçip geçmediğini soranın, sabah uyandırmaya çalışanın, sürekli yanımda olduğunu söyleyenin, çakmağımı yanından hiç ayırmayanın, bir yerlere gidip dans etmek isteyenin, gözlerinde hep seni aradım. umarsızlığını, yağmur sonrası toprak kokusu gibi kokan ellerini, ürkek bir oğlan gibi uyuyuşunu, zaman kavramına yenik düşen kelimelerini. halbuki körfez savaşı biteli çok oldu fakat bulmak için çok savaştım. bulamadım.
Şimdi gidersen kendimi koruyamam gibi geliyor.Hiçbir şeyin olmasam bile evinin köşesinde tozlanmaya yüz tutmuş kitap olayım.
bir köşede, unutulmuş bir dilde, hiç unutulmayacakları yazmış bir kitap olmak isterdim.
üstü tozlu olsun ya da olmasın o ev senin olsun o evin köşesi sen koksun o ev bizim olsun,yeter.
“Umulmadık bir gün olabilir bugün, bir çeşme gibi akabilir cumartesi..”
Cemal Süreya
fakat ayten, bunca zamandır etrafında dönüyorum ve her defasında ilk kez geliyormuş gibi seviniyorum.
fakat ahmet, bunca zamandır etrafında dönüyorum ve her defasında ilk kez geliyormuş gibi seviniyorum.
